Przygotowując się do powitania nowego roku, który w tym roku rozpocznie się w piątkowy wieczór 21 września, Żydzi życzą sobie nawzajem "dobrego roku" - Szana Towa! Według tradycji żydowskiej lata liczy się od stworzenia Adama, toteż głównym tematem przewijającym się przez Rosz HaSzana jest stworzenie świata i człowieka.

Dlatego też Rosz HaSzana to jedyne z wielkich świąt żydowskich, które nie ma związku z żadnym wydarzeniem w historii Izraela ani też z jakimś przełomowym momentem roku rolniczego. Poza tym Nowy Rok ma przypominać nie tylko o początku świata, ale i o... jego zakończeniu - dniu sądu.

Żydzi zatem mają rozpoczynać nowy rok od zastanowienia się nad sobą i uświadomienia sobie, przed czyim obliczem stoją i przed kim będą musieli zdać sprawę - przed Stwórcą wszechświata, Królem królów, Świętym, Sędzią sprawiedliwym i miłosiernym.

Bardzo wiele fragmentów biblijnych mówi o powadze spotkania się z Wszechmocnym Bogiem w dniu sądu: "Bliski jest wielki dzień PANA, bliski i bardzo szybko nadchodzi. Słuchaj! Dzień PANA jest gorzki! Wtedy nawet i bohater będzie krzyczał. Dzień ów jest dniem gniewu, dniem ucisku i utrapienia, dniem huku i hałasu, dniem ciemności i mroku, dniem obioków i gęstych chmur..." (Ks. Sofoniasza 1,13-15).

Wniosek? Każdy potrzebuje nawrócenia i przebaczenia. Stąd też cały ten długi okres rozpoczynający się na miesiąc przed Rosz HaSzana, a kończący się dziesięć dni po nim, czyli w Dniu Pojednania Jom Kipur - ma na celu zwrócić naszą uwagę na wielką potrzebę nawrócenia i wzbudzić w nas pragnienie przebaczenia grzechów i tęsknotę, którą kiedyś w imieniu Pana wyraził Jeremiasz: "A gdy Mnie będziecie szukać, znajdziecie Mnie. Gdy Mnie będziecie szukać całym swoim sercem, objawię się wam - mówi PAN..."(29,13-14). Każdy, kto szczerze szuka Pana, może polegać na Jego obietnicy: "Ofiara Bogu miła jest duch skruszony, sercem skruszonym i zgnębionym nie wzgardzisz, Boże" (Ps 51,19).

Boże obietnice przebaczenia są równie liczne jak przestrogi przed łamaniem Jego przykazań i konsekwencjami tego zarówno na tym świecie, jak i w świecie przyszłym. "Zadmijcie w trąby na nowiu, w pełnię, w dniu święta naszego, bo taka jest ustawa w Izraelu, nakaz Boga Jakubal" (Ps 81,4-5). Trąba, czyli szofar, stała się szczególnym symbolem Rosz HaSzana, nakaz zaś, aby dąć w szofar w Nowy Rok, wziął się z nakazu Pana skierowanego do Mojżesza: "Powiedz synom izraelskim tak: W miesiącu siódmym, pierwszego dnia tegoż miesiąca, będziecie mieli dzień odpoczynku, dzień pamiętny, obwołane trąbieniem święte zgromadzenie" (3 Ks. Mojżeszowa 23,24) oraz: "W siódmym miesiącu, pierwszego dnia miesiąca, będziecie mieli uroczyście ogłoszone święto; nie będziecie wykonywać żadnej ciężkiej pracy, będzie to dla was dzień radości przy dźwięku trąb" (4 Mojż 29,1 ).

Dęcie w szofar jest przypomnieniem o wielu wydarzeniach - z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Np. szofar brzmiał pod Górą Synaj (2 Mojż. 19,11-13.16): "...trzeciego dnia zstąpi PAN na oczach całego ludu na Górę Synaj. ! zakreślił ludowi granicę dokoła [...] Gdy odezwie się róg barani, wtedy niech wstąpią na górę. [...] Trzeciego dnia [...] [dał się słyszeć] doniosły głos trąby, tak że zadrżał cały lud, który był w obozie".

Dźwięk szofaru zapowie też wydarzenia dni ostatnich i dzień sądu (Ks. Joela 2,1): "Zatrąbcie na rogu na Syjonie! Krzyczcie na Mojej świętej górze! Niech zadrżą wszyscy mieszkańcy ziemi, gdyż nadchodzi dzień PANA, gdyż jest bliski! Dzień ciemności i mroku, dzień pochmurny i mglisty. Jak zorza poranna kładzie się na góry... ". Każdy rok przybliża nas coraz bardziej do dnia sądu. Takie napomnienie potrzebne nam więc nie tylko raz do roku, ale w każdy dzień naszego życia. Powinniśmy badać siebie przed obliczem naszego Stwórcy, Sędziego i Odkupiciela, abyśmy mogli przybliżyć się do Niego przez Jego Syna i Mesjasza Jeszuę i abyśmy wypełnili w ten sposób Jego zamysł względem naszego życia.

dr Gran Larsson,
Inside Israel Newsletter
"Winnica" wrzesień 2001
Wydawca: The David Press

[Wstecz] [Strona Główna] 2096